Tag Archives: review

Boekrecensie: Pillendoos | Cornelie Egelie-Sprenger

22 May

Het zal zo’n twee jaar geleden zijn dat ik Cornelie voor het eerst hoorde spreken op een bijeenkomst van de VMDB. 9200000084827720Een vlotte, frisse verschijning uit het chique Wassenaar met een bipolaire stoornis. Cornelie weet sinds 2012 haar diagnose en vond dat deze onzichtbare chronische ziekte bespreekbaar gemaakt moest worden. Ze heeft er haar missie van gemaakt taboes rondom deze ziekte te doorbreken. Ik vond haar meteen sympathiek en herkende veel in haar levensverhaal waardoor ik me met haar kon identificeren. Ze vertelde toen dat ze bezig was met een boek. Best een uitdaging, want het schrijverschap is bijna koorddansen voor iemand die haar balans goed moet bewaken. Maar het boek is er gekomen, en hoe! Een vrouw met een missie!

Pas geleden las ik bijna in één ruk Pillendoos uit, haar autobiografie. Als ervaringsdeskundige herken ik veel van de ervaringen van Cornelie en voel ik mij gesteund dat zij deze aandoening in haar boek op zo’n duidelijke wijze bespreekbaar maakt. PillendoosZo op het oog een nette, intelligente en welbespraakte dame met een studie in de pocket en een gevoel voor droge humor. Ze laat zien dat wij bipolairen ook maar doodgewone mensen zijn, alleen met een extra gebruiksaanwijzing die we goed op moeten volgen.

Zelfspot is de mooiste spot
Als er iets is wat Cornelie goed kan, dan is het taboes doorbreken op humoristische, luchtige wijze. Haar boek kenmerkt zich door zelfspot en in staat zijn zichzelf met een helikoptertje van een afstand te beschouwen en dat te beschrijven. HelikopterIk vind het van moed getuigen als je jezelf niet al te serieus neemt en grappen durft te maken over je aandoening. Dan heb je al een hele weg afgelegd, denk ik en ben je in harmonie met jezelf. Niets is zo vermoeiend als mensen die zichzelf als centrum van het heelal zien en geen grapjes over zichzelf kunnen incasseren. Je bent dan eigenlijk heel onzeker. Cornelie heeft net als ik last van de bipolaire stoornis type II. De diagnose bipolaire stoornis type II wordt gesteld als iemand tenminste één keer een hypomanie en een depressie heeft doorgemaakt, maar nog nooit een manie heeft gehad. De bipolaire stoornis II wordt vaker bij vrouwen geconstateerd. Doordat de depressies ernstiger zijn en er manieën voorkomen bij dit type, wordt type I als heftiger beschouwd dan type II.
Ze vertelt in het boek over haar familie, haar overleden vader die kampte met depressies, haar broer die ook bipolair is, in een andere mate (biploair type I), in combinatie met niet-aangeboren hersenletsel zorgt dit ook voor disbalans in haar leven. Gelukkig heeft ze een heel lieve, sterke en zorgzame moeder, een fijne echtgenoot en drie mooie kinders.

Het boek is verdeeld in korte, overzichtelijke hoofdstukken die pakkende titels dragen. Zo moest ik erg lachen om de uitroep ‘Depressie is kut met peren’ en ook ‘Van Seroxat naar Sexzat’ vind ik komisch. Daar beschrijft Cornelie de invloed van medicatie op haar libido.

Koorddansen
Wat erg indruk op mij gemaakt heeft is het hoofdstuk ‘Openheid leidt tot begrip’. Daar ben ik het zeker mee eens, maar ook ik vond het net na mijn diagnose erg lastig om te vertellen wat ik had, omdat ik bang was een etiket te krijgen. Terwijl: iemand die suikerziekte heeft, is ook afhankelijk van medicijnen en moet insuline spuiten om de bloedsuikerspiegel in balans te houden. Waarom is suikerziekte dan makkelijker te accepteren? Ik denk omdat mensen ziekten die te maken hebben met de hersenen nog steeds een beetje eng vinden. Maar ook dat is lichamelijk. Want ook wij moeten onszelf in balans zien te houden door niet teveel in de plus en ook niet teveel in de min te schieten. Medicijnen helpen daarbij. En je gevoelens serieus nemen ook en daarover te durven spreken.
Samen Sterk zonder Stigma heeft een mooi lijstje gemaakt dat je op weg kan helpen:

  1. Schaam je niet en weet: openheid vergt moed
  2. Houd rekening met veel vragen, of geen enkele
  3. Antwoord eerlijk(er) als iemand naar je gezondheid vraagt
  4. Doseer, een deel van jouw verhaal is genoeg
  5. Houd het licht en pas soms je boodschap aan. Aan een kind vertel je wat anders dan aan je buurman.

1805 Boekrecensie Pillendoos_1.jpg

Soms voel ik me een beetje een koorddanser die haar veilige evenwicht probeert te bewaren. Het zou fijn zijn als mensen deze aandoening wat beter gingen begrijpen. Ik ben ervan overtuigd dat Cornelie haar boek bijdraagt aan meer begrip. Mijn partner is het nu aan het lezen en gaandeweg komen er vragen en komt er een gesprek op gang. Hij kan mij steeds beter lezen en begrijpt ook wanneer ik soms rust moet inplannen. Cornelie, dankjewel! ♥

Ook het boek lezen? Bestel ‘m hier.

“Aangenaam, ik ben de vrouw van…” Review van de film Blue Jasmine

3 Sep

Afgelopen zondag heb ik Woody Allen‘s nieuwste film gezien: Blue Jasmine. Het was weer een typische, tragi-komische ‘Woody Allen film’ met natuurlijk een neurotisch hoofdpersonage, dit maal gespeeld door Cate Blanchett.

20130903-173620.jpg

Bijzondere, rake film over Jasmine (Cate Blanchett), een vrouw uit Park Avenue, New York die nooit heeft hoeven werken. We krijgen als toeschouwer een kijkje in het luxe klatergoud leventje dat Jasmine louter vult met luxe uitstapjes, decoreren, yogaklasjes, party’s, borrelen met (nep-) vriendinnen en Louis Vuitton. Kortom: haar hobby is geld uitgeven. Ze weet niets van administratie, geld sparen, laat staan van werken af. Ze heeft haar studie voortijdig afgebroken om te trouwen en heeft zodoende nooit een vak geleerd. Ze laat zich onophoudelijk verwennen door haar steenrijke, maar uiterst frauduleuze echtgenoot Hal (Alec Baldwin).

20130903-174123.jpg Zogenaamd weet ze niets van zijn duistere zaakjes en kijkt de andere kant op. Dit verandert als ze door haar rijke echtgenoot aan de kant wordt gezet voor een zeer jonge Franse Au Pair. Ze geeft uit wraak haar man aan bij de FBI en trekt gedwongen en berooid bij haar zus in die een totaal ander leven leidt van hard en simpel werken voor je geld. En dan? Ik zal niet teveel verklappen, maar dat ‘blue’ staat niet voor niets voor haar naam..

20130903-174423.jpgApplaus voor de wijze waarop Cate het personage in deze film gestalte geeft, want oh, ze wekt irritatie, agressie en vervolgens toch ook weer medelijden op.

Buiten het feit dat de film uiterst vermakelijk is, lijkt Allen de kijker ook iets mee te willen geven.
“Als vrouw kun je toch maar het beste zorgen dat je – hoe dan ook, met of zonder relatie – onafhankelijk blijft en het beste maar een opleiding afmaakt zodat je – mocht dat nodig zijn – voor jezelf kunt zorgen!” Dat lijkt de hoofdgedachte van deze film.

De film speelt een beetje in op onze tijdsgeest dat er dus blijkbaar (nog steeds) vrouwen bestaan die zelf geen echte identiteit hebben, geen echt beroep, die alleen maar bekend staan als ‘de vrouw van…’ en hun leven vullen met bezoekjes aan de persoonlijk visagist, de plastisch chirurg, PC Hooftstraat, dure vliegreizen. En dit alles op kosten van hun man. Ik zal geen namen noemen, maar iedereen weet wel op wat voor soort vrouwen ik doel. Deze vrouwen beseffen niet (of te laat) dat dit alles in ‘the wink of an eye’ voorbij kan zijn als zij deze man kwijtraken. En dat zij dan niets hebben om op terug te vallen. Daarom, dames: neem geen partner omdat je verwacht dat deze man (of vrouw voor mijn part) jou gaat onderhouden. Of omdat je zelf een ramp bent met financiën. Leer dan zelf met geld omgaan. Een relatie is leuk, maar moet niet noodzakelijk zijn. Blijf altijd eigen baas!
Afbeelding
Het einde van de film gaf mij een beetje hetzelfde gevoel als toen ik Requiem for a Dream zag, in minder heftige mate dan: mensen die als gevolg van een opeenstapeling van gebeurtenissen in een relatief kort tijdsbestek van alles naar niets afglijden, bizar. De komische scènes maken het gelukkig allemaal wat luchtiger. Alles bij elkaar een absolute aanrader!
Wat vond jij van deze film? Laat het me weten! ♥