Archive | Psychologie RSS feed for this section

Boekrecensie: Pillendoos | Cornelie Egelie-Sprenger

22 May

Het zal zo’n twee jaar geleden zijn dat ik Cornelie voor het eerst hoorde spreken op een bijeenkomst van de VMDB. 9200000084827720Een vlotte, frisse verschijning uit het chique Wassenaar met een bipolaire stoornis. Cornelie weet sinds 2012 haar diagnose en vond dat deze onzichtbare chronische ziekte bespreekbaar gemaakt moest worden. Ze heeft er haar missie van gemaakt taboes rondom deze ziekte te doorbreken. Ik vond haar meteen sympathiek en herkende veel in haar levensverhaal waardoor ik me met haar kon identificeren. Ze vertelde toen dat ze bezig was met een boek. Best een uitdaging, want het schrijverschap is bijna koorddansen voor iemand die haar balans goed moet bewaken. Maar het boek is er gekomen, en hoe! Een vrouw met een missie!

Pas geleden las ik bijna in één ruk Pillendoos uit, haar autobiografie. Als ervaringsdeskundige herken ik veel van de ervaringen van Cornelie en voel ik mij gesteund dat zij deze aandoening in haar boek op zo’n duidelijke wijze bespreekbaar maakt. PillendoosZo op het oog een nette, intelligente en welbespraakte dame met een studie in de pocket en een gevoel voor droge humor. Ze laat zien dat wij bipolairen ook maar doodgewone mensen zijn, alleen met een extra gebruiksaanwijzing die we goed op moeten volgen.

Zelfspot is de mooiste spot
Als er iets is wat Cornelie goed kan, dan is het taboes doorbreken op humoristische, luchtige wijze. Haar boek kenmerkt zich door zelfspot en in staat zijn zichzelf met een helikoptertje van een afstand te beschouwen en dat te beschrijven. HelikopterIk vind het van moed getuigen als je jezelf niet al te serieus neemt en grappen durft te maken over je aandoening. Dan heb je al een hele weg afgelegd, denk ik en ben je in harmonie met jezelf. Niets is zo vermoeiend als mensen die zichzelf als centrum van het heelal zien en geen grapjes over zichzelf kunnen incasseren. Je bent dan eigenlijk heel onzeker. Cornelie heeft net als ik last van de bipolaire stoornis type II. De diagnose bipolaire stoornis type II wordt gesteld als iemand tenminste één keer een hypomanie en een depressie heeft doorgemaakt, maar nog nooit een manie heeft gehad. De bipolaire stoornis II wordt vaker bij vrouwen geconstateerd. Doordat de depressies ernstiger zijn en er manieën voorkomen bij dit type, wordt type I als heftiger beschouwd dan type II.
Ze vertelt in het boek over haar familie, haar overleden vader die kampte met depressies, haar broer die ook bipolair is, in een andere mate (biploair type I), in combinatie met niet-aangeboren hersenletsel zorgt dit ook voor disbalans in haar leven. Gelukkig heeft ze een heel lieve, sterke en zorgzame moeder, een fijne echtgenoot en drie mooie kinders.

Het boek is verdeeld in korte, overzichtelijke hoofdstukken die pakkende titels dragen. Zo moest ik erg lachen om de uitroep ‘Depressie is kut met peren’ en ook ‘Van Seroxat naar Sexzat’ vind ik komisch. Daar beschrijft Cornelie de invloed van medicatie op haar libido.

Koorddansen
Wat erg indruk op mij gemaakt heeft is het hoofdstuk ‘Openheid leidt tot begrip’. Daar ben ik het zeker mee eens, maar ook ik vond het net na mijn diagnose erg lastig om te vertellen wat ik had, omdat ik bang was een etiket te krijgen. Terwijl: iemand die suikerziekte heeft, is ook afhankelijk van medicijnen en moet insuline spuiten om de bloedsuikerspiegel in balans te houden. Waarom is suikerziekte dan makkelijker te accepteren? Ik denk omdat mensen ziekten die te maken hebben met de hersenen nog steeds een beetje eng vinden. Maar ook dat is lichamelijk. Want ook wij moeten onszelf in balans zien te houden door niet teveel in de plus en ook niet teveel in de min te schieten. Medicijnen helpen daarbij. En je gevoelens serieus nemen ook en daarover te durven spreken.
Samen Sterk zonder Stigma heeft een mooi lijstje gemaakt dat je op weg kan helpen:

  1. Schaam je niet en weet: openheid vergt moed
  2. Houd rekening met veel vragen, of geen enkele
  3. Antwoord eerlijk(er) als iemand naar je gezondheid vraagt
  4. Doseer, een deel van jouw verhaal is genoeg
  5. Houd het licht en pas soms je boodschap aan. Aan een kind vertel je wat anders dan aan je buurman.

1805 Boekrecensie Pillendoos_1.jpg

Soms voel ik me een beetje een koorddanser die haar veilige evenwicht probeert te bewaren. Het zou fijn zijn als mensen deze aandoening wat beter gingen begrijpen. Ik ben ervan overtuigd dat Cornelie haar boek bijdraagt aan meer begrip. Mijn partner is het nu aan het lezen en gaandeweg komen er vragen en komt er een gesprek op gang. Hij kan mij steeds beter lezen en begrijpt ook wanneer ik soms rust moet inplannen. Cornelie, dankjewel! ♥

Ook het boek lezen? Bestel ‘m hier.

Image

Depressie: ik voel, ik voel wat jij niet ziet…

21 Nov

…En het voelt naar.

Het is een hele tijd geleden dat ik voor het laatst iets geblogd heb. Maar ik voelde nu dat ik weer móest gaan schrijven. Er moet mij iets van het hart. Er is iets wat mij nét even wat vaker bezighoudt dan mij lief is. ‘The Black Dog of Depression’ kwam terug in m’n leven na een dikke drie jaar koest te zijn geweest.
Ik gooide ooit een stok, ver weg, in de hoop dat De Zwarte Hond deze ging zoeken, niet zou kunnen vinden en het daarbij bleef. Maar onlangs keerde de hond terug met de stok en achtervolgde me waar ik ook ging.  De depressie was terug.

De Britse acteur, komiek én ervaringsdeskundige Stephen Fry weet als geen ander hoe depressie aanvoelt en hoe belangrijk je omgeving daarbij is. Onderstaande gedachte uit zijn quote wil ik graag uitlichten:

“Depressie is een lastige ziekte die moeilijk te begrijpen is, met name voor diegenen die dit (nog) nooit ervaren hebben. Maar ‘er zijn’ op het moment dat depressie toeslaat bij diegene, is het hulpvaardigste, nobelste en beste wat je ooit kunt doen.”

Header_Depressie11

Begin oktober 2017. Net terug van een heerlijk ontspannen vakantie op Sardinië. In Nederland begon de herfst net met haar prachtige kleurenshow van geel, roestbruin en steeds schaarser groen. Weer met frisse moed en vol goede zin aan de slag op het werk. Wat kan er misgaan, zul je denken?

De terugkeer van De Zwarte Hond

Ik had het niet aan zien komen, of in ieder geval te laat. De Zwarte Hond die ‘Depressie’ heet, was terug met zijn zwarte schaduw en zijn aanhoudende geblaf of gejank. Ik voelde hem al aan komen sluipen, maar toch kwam hij onverwacht, als een dief in de nacht. Slapeloze nachten volgden, oude angsten en sombere gedachten: ze waren terug. Alsof ik dáár om had gevraagd! En om het nog even wat ingewikkelder te maken: voor de buitenwereld leek ik volkomen in orde. Ogenschijnlijk.

Het was helaas even zo heftig dat ik opgenomen werd in het UMC. Voor mij niet nieuw. Wél naar. Voor mijn partner en naaste familie ook, al vond ik het ook wel een geruststellend idee: zij wisten nu dat ik in goede handen was en konden nu toch zo goed en kwaad als het ging hun dagelijkse bezigheden voortzetten. Ze konden zo een soort van ontzorgd zijn. Ikzelf zag even de zin niet in waarom ik daar was en voelde me overbodig, tot last van iedereen. Alleen met die sombere, vervelende gedachten. Zo vertelde ik het de psychiater van het UMC ook.
En een verdriet dat ik had, zoveel verdriet. Om het feit dat ik wéér een terugval had, omdat mijn lieve partner nu alleen thuis zat met onze twee katties, om de vraag waarom dit mij nu juist moest overkomen, om het feit dat ik al eerder mijn fulltime baan heb moeten opgeven door die rotziekte, kortom: om het algehele eenzame en onbegrepen gevoel dat alleen een depressie je kan geven. Om een ziekte die van de buitenkant zo moeilijk zichtbaar is, maar vanbinnen je doet wiebelen, wankelen en wanhopen.

Dikke tranen heb ik in dat ziekenhuis gelaten. Van onmacht. Van rouw. Nog steeds verdriet om het verlies van mijn gezonde zelf. Het huilen luchtte ook wel op. Schrijven deed ik ook, in mijn notebook, dat als een dagboek houvast gaf aan mijn lege dagen. En ook de tekenpen pakte ik weer op. Ik schilderde met aquarelverf De Zwarte Hond die met tomeloze energie in mijn hoofd aan het ronddwalen was.img_9690Na twee weken ziekenhuis was ik weer voldoende opgeknapt om naar huis te gaan. Praten en pillen hebben me er weer bovenop geholpen. In die zin heb ik vooruitgang geboekt, want de vorige keren duurden langer.

Tja, depressie…  Inmiddels ben ik alweer een kleine maand thuis. Het kost helaas tijd om op te krabbelen. Tijd die ik liever anders besteed had. Gelukkig ben ik ook al wat uren aan het werk geslagen. De kunst is nu om dit geleidelijk weer op te bouwen (iets wat ik lastig vind, want het liefst heb ik mijn leven weer zo snel mogelijk zoals het was), samen met mijn arts en werkgever naar de 20 uur die ik werkte. En ik prijs me gelukkig met Niels, mijn partner, die me ondersteunt waar hij kan. Maar er zijn ook mensen die meer alleen dit gevecht moeten voeren.

Depressie versus burn-out

Depressie heeft veel raakvlakken met een burn-out, iets waar je nu veel over hoort in de media en wat toch nog meer geaccepteerd lijkt dan een depressie. Net als bij een burn-out voel je je moe, somber en lusteloos. Alles lijkt teveel. Prikkels als geluiden en drukte om je heen kun je moeilijk verdragen dus lunchen in een druk café bijvoorbeeld kun je beter niet doen. De TV moest bijvoorbeeld hartstikke uit, net als de radio. En prikkels van mijn telefoon wilde ik liever ook niet ontvangen. Updates van Facebook, Twitter, Instagram: nee! Mijn partner verwijderde daarom de apps even van mijn telefoon om zo rust te creëren. Whatsapp en mijn e-mail liet ik ook even voor wat het was. Het idee dat mensen zich druk konden maken om alledaagse, in mijn ogen onbeduidende dingen! Het verbaasde me net zozeer als dat het me ernaar deed verlangen. Kon ik me maar weer druk maken om die wissewasjes en het piekeren stoppen. Nee, alle energie had ik nodig voor mezelf op dat moment. De fijne, vrolijke jurkjes waar ik anders altijd zo blij van werd, onder andere van King Louie en Tante Betsy konden me zelfs gestolen worden! Ik had ook geen zin om me op te maken. Zo niet Hanne eigen.

Doorbreek de stilte

Hoe fijn was het om lieve kaartjes, bloemen, telefoontjes, voicemails en zelfs bezoekjes te ontvangen in het ziekenhuis! Ik besef dat het lastig is om iemand die met een depressie kampt te schrijven, te woord te staan, laat staan te begrijpen. Maar toch, erachter komen dat er mensen met je meeleven, je steunen, aan je denken doet zoveel goeds! Dank aan iedereen die zijn of haar steentje bijgedragen heeft aan mijn herstel. Dank dat jullie er waren, er zijn! Hoe onzichtbaar de ziekte ‘depressie’ ook mag lijken, jullie zien en zagen hem en lieten mij weten dat ik er toe doe, ondanks deze aandoening.
Hoe fijn zou het zijn als er meer mensen open zouden durven zijn over hun gevoelens, hoe naar deze ook mogen zijn soms. Het leven is nu eenmaal niet een aaneenschakeling van zielsgelukkige Facebook-updates, al wil men soms die indruk wekken. Gelukkig zijn er stichtingen die depressie meer in de openbaarheid brengen, zoals Samen Sterk Zonder Stigma en WijzijnMind.
En er zijn mensen die zich er hard voor maken de ziekte bespreekbaar te maken, zoals Cornelie Sprenger die open praat over haar depressies en er recent een boek over heeft geschreven: Pillendoos. Ik ben zeker van plan dat te gaan lezen. Doorbreek de stilte rondom depressie!Kaarten

En nu…

Ik ben er nog niet, maar hard op weg De Zwarte Hond weer koest te krijgen. Terwijl ik dit schrijf – alleen thuis met kaarsjes aan en een klassiek muziekje op de achtergrond – voel ik me dankbaar en ook trots dat ik ben waar ik nu ben. Ik hoop dat ik nu geen stok meer hoef te gooien zodat De Zwarte Hond wegrent en weer even hard terugkomt, maar dat hij net als een zware storm, kan gaan liggen rusten. Het liefst met een zonnetje erbij. Het arme dier moet inmiddels ook wel uitgeput zijn.

Af, in je mand, blijf, braaf zo! ♥  img_9698