Posted in Gezondheid, Psychologie

Depressie: ik voel, ik voel wat jij niet ziet…

…En het voelt naar.

Het is een hele tijd geleden dat ik voor het laatst iets geblogd heb. Maar ik voelde nu dat ik weer móest gaan schrijven. Er moet mij iets van het hart. Er is iets wat mij nét even wat vaker bezighoudt dan mij lief is. ‘The Black Dog of Depression’ kwam terug in m’n leven na een dikke drie jaar koest te zijn geweest.
Ik gooide ooit een stok, ver weg, in de hoop dat De Zwarte Hond deze ging zoeken, niet zou kunnen vinden en het daarbij bleef. Maar onlangs keerde de hond terug met de stok en achtervolgde me waar ik ook ging.  De depressie was terug.

De Britse acteur, komiek én ervaringsdeskundige Stephen Fry weet als geen ander hoe depressie aanvoelt en hoe belangrijk je omgeving daarbij is. Onderstaande gedachte uit zijn quote wil ik graag uitlichten:

“Depressie is een lastige ziekte die moeilijk te begrijpen is, met name voor diegenen die dit (nog) nooit ervaren hebben. Maar ‘er zijn’ op het moment dat depressie toeslaat bij diegene, is het hulpvaardigste, nobelste en beste wat je ooit kunt doen.”

Header_Depressie11

Begin oktober 2017. Net terug van een heerlijk ontspannen vakantie op Sardinië. In Nederland begon de herfst net met haar prachtige kleurenshow van geel, roestbruin en steeds schaarser groen. Weer met frisse moed en vol goede zin aan de slag op het werk. Wat kan er misgaan, zul je denken?

De terugkeer van De Zwarte Hond

Ik had het niet aan zien komen, of in ieder geval te laat. De Zwarte Hond die ‘Depressie’ heet, was terug met zijn zwarte schaduw en zijn aanhoudende geblaf of gejank. Ik voelde hem al aan komen sluipen, maar toch kwam hij onverwacht, als een dief in de nacht. Slapeloze nachten volgden, oude angsten en sombere gedachten: ze waren terug. Alsof ik dáár om had gevraagd! En om het nog even wat ingewikkelder te maken: voor de buitenwereld leek ik volkomen in orde. Ogenschijnlijk.

Het was helaas even zo heftig dat ik opgenomen werd in het UMC. Voor mij niet nieuw. Wél naar. Voor mijn partner en naaste familie ook, al vond ik het ook wel een geruststellend idee: zij wisten nu dat ik in goede handen was en konden nu toch zo goed en kwaad als het ging hun dagelijkse bezigheden voortzetten. Ze konden zo een soort van ontzorgd zijn. Ikzelf zag even de zin niet in waarom ik daar was en voelde me overbodig, tot last van iedereen. Alleen met die sombere, vervelende gedachten. Zo vertelde ik het de psychiater van het UMC ook.
En een verdriet dat ik had, zoveel verdriet. Om het feit dat ik wéér een terugval had, omdat mijn lieve partner nu alleen thuis zat met onze twee katties, om de vraag waarom dit mij nu juist moest overkomen, om het feit dat ik al eerder mijn fulltime baan heb moeten opgeven door die rotziekte, kortom: om het algehele eenzame en onbegrepen gevoel dat alleen een depressie je kan geven. Om een ziekte die van de buitenkant zo moeilijk zichtbaar is, maar vanbinnen je doet wiebelen, wankelen en wanhopen.

Dikke tranen heb ik in dat ziekenhuis gelaten. Van onmacht. Van rouw. Nog steeds verdriet om het verlies van mijn gezonde zelf. Het huilen luchtte ook wel op. Schrijven deed ik ook, in mijn notebook, dat als een dagboek houvast gaf aan mijn lege dagen. En ook de tekenpen pakte ik weer op. Ik schilderde met aquarelverf De Zwarte Hond die met tomeloze energie in mijn hoofd aan het ronddwalen was.img_9690Na twee weken ziekenhuis was ik weer voldoende opgeknapt om naar huis te gaan. Praten en pillen hebben me er weer bovenop geholpen. In die zin heb ik vooruitgang geboekt, want de vorige keren duurden langer.

Tja, depressie…  Inmiddels ben ik alweer een kleine maand thuis. Het kost helaas tijd om op te krabbelen. Tijd die ik liever anders besteed had. Gelukkig ben ik ook al wat uren aan het werk geslagen. De kunst is nu om dit geleidelijk weer op te bouwen (iets wat ik lastig vind, want het liefst heb ik mijn leven weer zo snel mogelijk zoals het was), samen met mijn arts en werkgever naar de 20 uur die ik werkte. En ik prijs me gelukkig met Niels, mijn partner, die me ondersteunt waar hij kan. Maar er zijn ook mensen die meer alleen dit gevecht moeten voeren.

Depressie versus burn-out

Depressie heeft veel raakvlakken met een burn-out, iets waar je nu veel over hoort in de media en wat toch nog meer geaccepteerd lijkt dan een depressie. Net als bij een burn-out voel je je moe, somber en lusteloos. Alles lijkt teveel. Prikkels als geluiden en drukte om je heen kun je moeilijk verdragen dus lunchen in een druk café bijvoorbeeld kun je beter niet doen. De TV moest bijvoorbeeld hartstikke uit, net als de radio. En prikkels van mijn telefoon wilde ik liever ook niet ontvangen. Updates van Facebook, Twitter, Instagram: nee! Mijn partner verwijderde daarom de apps even van mijn telefoon om zo rust te creëren. Whatsapp en mijn e-mail liet ik ook even voor wat het was. Het idee dat mensen zich druk konden maken om alledaagse, in mijn ogen onbeduidende dingen! Het verbaasde me net zozeer als dat het me ernaar deed verlangen. Kon ik me maar weer druk maken om die wissewasjes en het piekeren stoppen. Nee, alle energie had ik nodig voor mezelf op dat moment. De fijne, vrolijke jurkjes waar ik anders altijd zo blij van werd, onder andere van King Louie en Tante Betsy konden me zelfs gestolen worden! Ik had ook geen zin om me op te maken. Zo niet Hanne eigen.

Doorbreek de stilte

Hoe fijn was het om lieve kaartjes, bloemen, telefoontjes, voicemails en zelfs bezoekjes te ontvangen in het ziekenhuis! Ik besef dat het lastig is om iemand die met een depressie kampt te schrijven, te woord te staan, laat staan te begrijpen. Maar toch, erachter komen dat er mensen met je meeleven, je steunen, aan je denken doet zoveel goeds! Dank aan iedereen die zijn of haar steentje bijgedragen heeft aan mijn herstel. Dank dat jullie er waren, er zijn! Hoe onzichtbaar de ziekte ‘depressie’ ook mag lijken, jullie zien en zagen hem en lieten mij weten dat ik er toe doe, ondanks deze aandoening.
Hoe fijn zou het zijn als er meer mensen open zouden durven zijn over hun gevoelens, hoe naar deze ook mogen zijn soms. Het leven is nu eenmaal niet een aaneenschakeling van zielsgelukkige Facebook-updates, al wil men soms die indruk wekken. Gelukkig zijn er stichtingen die depressie meer in de openbaarheid brengen, zoals Samen Sterk Zonder Stigma en WijzijnMind.
En er zijn mensen die zich er hard voor maken de ziekte bespreekbaar te maken, zoals Cornelie Sprenger die open praat over haar depressies en er recent een boek over heeft geschreven: Pillendoos. Ik ben zeker van plan dat te gaan lezen. Doorbreek de stilte rondom depressie!Kaarten

En nu…

Ik ben er nog niet, maar hard op weg De Zwarte Hond weer koest te krijgen. Terwijl ik dit schrijf – alleen thuis met kaarsjes aan en een klassiek muziekje op de achtergrond – voel ik me dankbaar en ook trots dat ik ben waar ik nu ben. Ik hoop dat ik nu geen stok meer hoef te gooien zodat De Zwarte Hond wegrent en weer even hard terugkomt, maar dat hij net als een zware storm, kan gaan liggen rusten. Het liefst met een zonnetje erbij. Het arme dier moet inmiddels ook wel uitgeput zijn.

Af, in je mand, blijf, braaf zo! ♥  img_9698

Author:

Communicatiedame | Marketing | Branding | Schrijven | Ontwerp&Design | Kunst | Oscar & Deesje | Creativity | Tekenmeisje | Jazz | Jurkjes

16 thoughts on “Depressie: ik voel, ik voel wat jij niet ziet…

  1. Wat heb je dit mooi verwoord . Niet dat het mooi is wat je wederom hebt meegemaakt , maar mooi in de zin dat je dit deelt om het voor ons als leek beter te begrijpen , en voor jou om als ” professional ” van je af te schrijven .

  2. Lieve Hanne, wat heb je dit mooi omschreven, en wat moet dit heftig voor je (geweest) zijn.
    Ook ik ken (helaas) de depressie, al is dat alweer een tijd geleden.
    Het is ook (haast) niet te begrijpen voor iemand die het niet kent.
    Ik wens jou veel kracht en stuur je een virtuele knuffel 😘
    Liefs,
    Petra

  3. Wat heb je het goed verwoord! Ik zit het met tranen in mijn ogen te lezen. Het is allemaal zo herkenbaar. Ik gun jou en je zwarte hond allebei zo je verlangde rust. Hele dikke knuffel en veel sterkte. 😘

  4. Oh lieve Hanne wat fijn dat je weer in je kracht staat en dit met ons kunt delen. Ik kon me er als miss Positive niets bij voorstellen, maar jij hebt het zo duidelijk beschreven dat ik het nu snap. Dankjewel lieverd! Ik hoop dat die zwarte hond zich koest houdt en jij weer heerlijk je sprankelende zelf kunt zijn en kunt genieten van al je mooie jurkjes. Dikke knuffels van Susan

  5. Ik hoop met heel met mijn hart dat net zoals bij mensen zwarte haren grijs worden en deze zwarte hond zijn intense kleur verliest. Maar wat een geweldige partner heb jij iets om zuinig op te zijn. Dikke💋 voor jullie allebei.

  6. Hi lieve Hanne, wat beschrijf je het mooi! Goed dat je er zo open over bent, de taboe hieromheen doorbreken is belangrijk. Heel naar dat je weer met de depressie te maken hebt gekregen… Sterkte en dikke knuffel, je komt er weer bovenop!!

    Liefs, Marlies

  7. Lieve Hanne, wat heb je dat prachtig geschreven.Ik begreep wel dat het niet goed met je ging, maar had niet in de gaten dat je een depressie had. Mike en ik wensen je alle goeds toe. We hebben geen adres, anders hadden we je ook een kaartje gestuurd. We denken nog wel eens aan de vakantie, waar we jou en Niels hebben ontmoet. Heel veel liefs en sterkte.

  8. Wauw Hanne, wat ontzettend mooi geschreven, wat knap en openhartig en wat heb je me veel geleerd ook over het onderwerp door de woorden die je het gaf.
    Heel veel sterkte met de storm, dat hij maar snel verder mag gaan liggen.
    Lieve groet
    Susan Hupkens

  9. Lieve zus,
    Wat een stuk om te lezen, maar ik las het zo door. Tekenen, schrijven, zingen, allemaal eigenschappen waar jij zo goed in bent… en die zwarte hond heeft het weer even in je naar boven gehaald. Lekker daar mee blijven doorgaan en laat die andere (buitenwereld) zaken soms maar lekker even buiten!!
    Blij om je weer als Hanne te zien, met een fleurig jurkje, mooie laarsjes en wat opgemaakt!

    Dikke kus!!!

  10. Hanne, wat kan je mooi schrijven en vooral ook mooi tekenen! Als baasje van een grote zwarte hond vind ik het Vreemd dat je een depressie associeert met een zwarte hond… James geeft me – als zeer hoogsensitief persoon ( en al jaren balancerend op de rand van totale uitputting ) – net vreugde, plezier, aandacht, nut om te leven, …
    Zorg goed voor jezelf en blijven schrijven en vooral tekenen!
    Groetjes, Ria

  11. RESPECT voor je mooie, allesomvattende uitleg – je openheid – je getoonde dank/liefde voor je naasten – de energie die je (hebt) moet(en) stoppen in je zware uitdaging – je zelfreflectie – je creatkviteit, zowel met je schilderen als in je schrijfkunst…. ik gun je een mooie, zonnige toekomst met heel veel geluksmomenten!

    Groetjes,
    Jacqueline Harbers

  12. Mooi Hanne, ik zeg samen sterk voor bespreekbaarheid! Wat een kl… ziekte is het toch. Heel veel sterkte met het herstel en ik steek een klein kaarsje voor je aan. Veel liefs, Cornelie

  13. Vandaag de rust om eindelijk je verhaal te lezen. Wat een indrukwekkend verhaal en wat heb je het mooi omschreven lieve Hanne. Wat een strijd, en dat dit juist komt op een moment dat je het niet verwacht. Ik begrijp je boosheid, verdriet. Verdorie waarom overkomt dit mij nu weer, waarom komt die stomme zwarte hond nu weer terug, ik had hem toch weg gejaagd. Alle hoop voor de toekomst verdwijnt weer. Hoe moet ik nu verder, hoe kan ik weer opbouwen met werk etc etc Zoveel vragen en alles kost zoveel energie. Wat goed dat je ons ook kennis laat maken met je zwarte hond en alles wat erbij komt. Dat depressie een gezicht krijgt, want zoals je zegt je ziet niks aan de buitenkant en dat maakt het gevecht nog moeilijker en je gevoel van alleen te staan nog zwaarder. Ik wens je heel veel kracht. veel liefs van Hendrickje van de jurkengroep

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s