Archive | November, 2017
Image

Depressie: ik voel, ik voel wat jij niet ziet…

21 Nov

…En het voelt naar.

Het is een hele tijd geleden dat ik voor het laatst iets geblogd heb. Maar ik voelde nu dat ik weer móest gaan schrijven. Er moet mij iets van het hart. Er is iets wat mij nét even wat vaker bezighoudt dan mij lief is. ‘The Black Dog of Depression’ kwam terug in m’n leven na een dikke drie jaar koest te zijn geweest.
Ik gooide ooit een stok, ver weg, in de hoop dat De Zwarte Hond deze ging zoeken, niet zou kunnen vinden en het daarbij bleef. Maar onlangs keerde de hond terug met de stok en achtervolgde me waar ik ook ging.  De depressie was terug.

De Britse acteur, komiek én ervaringsdeskundige Stephen Fry weet als geen ander hoe depressie aanvoelt en hoe belangrijk je omgeving daarbij is. Onderstaande gedachte uit zijn quote wil ik graag uitlichten:

“Depressie is een lastige ziekte die moeilijk te begrijpen is, met name voor diegenen die dit (nog) nooit ervaren hebben. Maar ‘er zijn’ op het moment dat depressie toeslaat bij diegene, is het hulpvaardigste, nobelste en beste wat je ooit kunt doen.”

Header_Depressie11

Begin oktober 2017. Net terug van een heerlijk ontspannen vakantie op Sardinië. In Nederland begon de herfst net met haar prachtige kleurenshow van geel, roestbruin en steeds schaarser groen. Weer met frisse moed en vol goede zin aan de slag op het werk. Wat kan er misgaan, zul je denken?

De terugkeer van De Zwarte Hond

Ik had het niet aan zien komen, of in ieder geval te laat. De Zwarte Hond die ‘Depressie’ heet, was terug met zijn zwarte schaduw en zijn aanhoudende geblaf of gejank. Ik voelde hem al aan komen sluipen, maar toch kwam hij onverwacht, als een dief in de nacht. Slapeloze nachten volgden, oude angsten en sombere gedachten: ze waren terug. Alsof ik dáár om had gevraagd! En om het nog even wat ingewikkelder te maken: voor de buitenwereld leek ik volkomen in orde. Ogenschijnlijk.

Het was helaas even zo heftig dat ik opgenomen werd in het UMC. Voor mij niet nieuw. Wél naar. Voor mijn partner en naaste familie ook, al vond ik het ook wel een geruststellend idee: zij wisten nu dat ik in goede handen was en konden nu toch zo goed en kwaad als het ging hun dagelijkse bezigheden voortzetten. Ze konden zo een soort van ontzorgd zijn. Ikzelf zag even de zin niet in waarom ik daar was en voelde me overbodig, tot last van iedereen. Alleen met die sombere, vervelende gedachten. Zo vertelde ik het de psychiater van het UMC ook.
En een verdriet dat ik had, zoveel verdriet. Om het feit dat ik wéér een terugval had, omdat mijn lieve partner nu alleen thuis zat met onze twee katties, om de vraag waarom dit mij nu juist moest overkomen, om het feit dat ik al eerder mijn fulltime baan heb moeten opgeven door die rotziekte, kortom: om het algehele eenzame en onbegrepen gevoel dat alleen een depressie je kan geven. Om een ziekte die van de buitenkant zo moeilijk zichtbaar is, maar vanbinnen je doet wiebelen, wankelen en wanhopen.

Dikke tranen heb ik in dat ziekenhuis gelaten. Van onmacht. Van rouw. Nog steeds verdriet om het verlies van mijn gezonde zelf. Het huilen luchtte ook wel op. Schrijven deed ik ook, in mijn notebook, dat als een dagboek houvast gaf aan mijn lege dagen. En ook de tekenpen pakte ik weer op. Ik schilderde met aquarelverf De Zwarte Hond die met tomeloze energie in mijn hoofd aan het ronddwalen was.img_9690Na twee weken ziekenhuis was ik weer voldoende opgeknapt om naar huis te gaan. Praten en pillen hebben me er weer bovenop geholpen. In die zin heb ik vooruitgang geboekt, want de vorige keren duurden langer.

Tja, depressie…  Inmiddels ben ik alweer een kleine maand thuis. Het kost helaas tijd om op te krabbelen. Tijd die ik liever anders besteed had. Gelukkig ben ik ook al wat uren aan het werk geslagen. De kunst is nu om dit geleidelijk weer op te bouwen (iets wat ik lastig vind, want het liefst heb ik mijn leven weer zo snel mogelijk zoals het was), samen met mijn arts en werkgever naar de 20 uur die ik werkte. En ik prijs me gelukkig met Niels, mijn partner, die me ondersteunt waar hij kan. Maar er zijn ook mensen die meer alleen dit gevecht moeten voeren.

Depressie versus burn-out

Depressie heeft veel raakvlakken met een burn-out, iets waar je nu veel over hoort in de media en wat toch nog meer geaccepteerd lijkt dan een depressie. Net als bij een burn-out voel je je moe, somber en lusteloos. Alles lijkt teveel. Prikkels als geluiden en drukte om je heen kun je moeilijk verdragen dus lunchen in een druk café bijvoorbeeld kun je beter niet doen. De TV moest bijvoorbeeld hartstikke uit, net als de radio. En prikkels van mijn telefoon wilde ik liever ook niet ontvangen. Updates van Facebook, Twitter, Instagram: nee! Mijn partner verwijderde daarom de apps even van mijn telefoon om zo rust te creëren. Whatsapp en mijn e-mail liet ik ook even voor wat het was. Het idee dat mensen zich druk konden maken om alledaagse, in mijn ogen onbeduidende dingen! Het verbaasde me net zozeer als dat het me ernaar deed verlangen. Kon ik me maar weer druk maken om die wissewasjes en het piekeren stoppen. Nee, alle energie had ik nodig voor mezelf op dat moment. De fijne, vrolijke jurkjes waar ik anders altijd zo blij van werd, onder andere van King Louie en Tante Betsy konden me zelfs gestolen worden! Ik had ook geen zin om me op te maken. Zo niet Hanne eigen.

Doorbreek de stilte

Hoe fijn was het om lieve kaartjes, bloemen, telefoontjes, voicemails en zelfs bezoekjes te ontvangen in het ziekenhuis! Ik besef dat het lastig is om iemand die met een depressie kampt te schrijven, te woord te staan, laat staan te begrijpen. Maar toch, erachter komen dat er mensen met je meeleven, je steunen, aan je denken doet zoveel goeds! Dank aan iedereen die zijn of haar steentje bijgedragen heeft aan mijn herstel. Dank dat jullie er waren, er zijn! Hoe onzichtbaar de ziekte ‘depressie’ ook mag lijken, jullie zien en zagen hem en lieten mij weten dat ik er toe doe, ondanks deze aandoening.
Hoe fijn zou het zijn als er meer mensen open zouden durven zijn over hun gevoelens, hoe naar deze ook mogen zijn soms. Het leven is nu eenmaal niet een aaneenschakeling van zielsgelukkige Facebook-updates, al wil men soms die indruk wekken. Gelukkig zijn er stichtingen die depressie meer in de openbaarheid brengen, zoals Samen Sterk Zonder Stigma en WijzijnMind.
En er zijn mensen die zich er hard voor maken de ziekte bespreekbaar te maken, zoals Cornelie Sprenger die open praat over haar depressies en er recent een boek over heeft geschreven: Pillendoos. Ik ben zeker van plan dat te gaan lezen. Doorbreek de stilte rondom depressie!Kaarten

En nu…

Ik ben er nog niet, maar hard op weg De Zwarte Hond weer koest te krijgen. Terwijl ik dit schrijf – alleen thuis met kaarsjes aan en een klassiek muziekje op de achtergrond – voel ik me dankbaar en ook trots dat ik ben waar ik nu ben. Ik hoop dat ik nu geen stok meer hoef te gooien zodat De Zwarte Hond wegrent en weer even hard terugkomt, maar dat hij net als een zware storm, kan gaan liggen rusten. Het liefst met een zonnetje erbij. Het arme dier moet inmiddels ook wel uitgeput zijn.

Af, in je mand, blijf, braaf zo! ♥  img_9698